Jaaroverzicht van Harry Streukter

12/01/2016

Harry Streukter blikt terug op 2015, een jaar waarin hij met zijn Arabo's de stap zet naar de internationale sport...


Beste liefhebbers van het Arabo-friese paard, ik zou nog een evaluatie van ons eerste volledige wedstrijd seizoen in klasse 4 geven!

Daar gaan we....
Eerst kort door de bocht, zijn we tevreden? ja!!! Hebben we alle doelstellingen gehaald? Nee....

Wij wisten van te voren dat meedraaien in de klasse 4 een stuk moeilijker zou wezen dan in klasse 3, met name omdat we nog maar relatief heel kort vierspan rijden.

Maar vol overgave hebben we kozen om een stap hogerop te gaan en te proberen of we volgend jaar een kansje hebben op deelname WK. Wij zijn wat dat betreft heel blij met de overstap dit jaar want we hebben ontiegelijk veel geleerd dit jaar.

Poeh poeh, eerst denk je het valt wel mee, een beetje dit een beetje dat en daar gaan we... maar de regels zijn veel strakker, de paarden staan in boxen, je bent vier dagen van huis, hindernissen zijn veel ingewikkelder en dan praat ik nog niet van de vaardigheid... Als referentiekader is dit waarschijnlijk een hele helderde.... 
"in klasse 3 hadden we feest tot een uur of 1 a 2 s'nachts en met een beetje opstartproblemen de volgende ochtend maar daarna ging het wel weer.... maar nu liggen we om 22:00 uur plat, bekaf en wetende dat je s'morgens vroeg weer paraat moet staan".

Achteraf wisten wij eigenlijk krap aan wat er allemaal moest gebeuren, maar door veel te vragen en hulp van collega's groeiden wij er snel in. De lessen van de bond coaches hebben wij als zeer waardevol ervaren als aanvulling op de lessen van Leo Kraayenbrink en zodoende konden wij ons goed staande houden in de dressuur, maar ook daar heb ik nog een paar prangende vragen over wat juryleden nu precies willen zien en hoe ik dat moet laten zien.. 
we zitten meestal in de vijftig strafpunten en op "grote wedstrijden" waren we vaak bij de best vijf Hollanders en dat vonden wij niet slecht!

De vaardigheid is een ander verhaal, in de praktijk bleek dat de paarden rap genoeg zijn, maar dat de menner te weinig trainingsuren in de vaardigheid gemaakt had... kortom veel huiswerk, en dat werpt wel zijn vruchten af want gaande weg ging het steeds beter.... maar het is nog niet goed genoeg!! Kortom volgens de bondcoach trainen, trainen nog eens trainen we weten wat ons te doen staat.

En dan de marathon, dat was het onderdeel waar we het meest bang voor waren, als je ziet hoe die gelouterde gasten door die hindernissen heen krullen... ga er maar aanstaan en de eerste wedstrijden hebben we soms meer met ons hart als met het verstand gereden, opdat moment reden wij echt op de top van ons kunnen en dat leverde soms ook wel veel discussie op binnen ons team.... van wat is wijsheid en wat is noodzakelijk.... ik ging vaak voor het laatste wat soms dan ook wel eens mis ging maar we leerden er wel van!!! En we kunnen nu redelijk goed meekomen...

Is alles positief? Absoluut niet!!! Dit is het eerste jaar dat we vaak "pech" hadden op het materiaal is qua onderhoud niet bezuinigd, een knullige bout die knapt (horst) weg "goede" klassering in de einduitslag. Voorpaard glijdt uit in de waterbak, neemt een noodsprong en met de streng over de paal, streng stuk (beekbergen) In de meest makkelijke hindernis verkeerde poort (uden) en zo kunnen we wel even doorgaan....

Het zijn soms harde lessen geweest maar we worden er wel slimmer van.
Vaak waren we te bang om dingen te verstellen onder het motto het komt wel goed, maar op het moment dat de paarden aangeven het gaat HUN feestje worden dan moet je ingrijpen!!!

Wat ook niet handig was achteraf om een achterpaard om te bouwen tot voorpaard in het wedstrijdseizoen - anderhalf maand aan het prutsen en geen resultaat- meneer wilde niet links lopen... we zijn daar in het winter seizoen nu in alle rust mee bezig en nu gaat het wel lukken!
Als dat klaar is, dan is het span en sneller en hebben we meer power achterin....

Moraal van dit hele verhaal....
Wij voelen echt wel thuis in klasse 4, maar we moeten nog veel leren maar verwachten in ieder geval met meer bagage aan de start te staan volgend jaar. Het team (lees grooms) heeft fantastisch gefungeerd dus daar gaat het niet aan liggen volgend jaar en ook de steun van onze sponsors en familieleden sterken ons in het voornemen om er volgend jaar er vol voor te gaan!!!

ik zou zeggen tot volgend jaar in de marathons....